Via Appia - Forum

Pełna wersja: Nadmiar piękna
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
Suchy trzask migawki zatrzymuje
pejzaż. To wiele załatwia.
Z „Dawidem" rzecz ma się inaczej,
Mistrz ożywił dłonie. Pod kamienną
skórą pulsują żyły.

Czuję ciepło i jest tak,
jakby wyrzeźbiona ręka rządziła
całym światem. Skupiona twarz
odwraca się w kierunku Rzymu
na waleczne ptaki, na warstwy chmur,
gdzie boskość łączy kolory.

Od tamtej chwili dotyka mnie
syndrom Stendhala - przeczuwałam.
Bardzo ładny wiersz, chociaż to nie do końca moje klimaty. Podoba mi się zwłaszcza pierwsza strofa i porównanie "Dawida" z fotografią. Pozdrawiam.