Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Dobrostan
#1
Dziwne cienie
rozsiały się we mnie.
Wiem, dokąd prowadzą
ich niewyraźne kroki.

Uśpiona woda nie wprawi w ruch
młyńskiego koła; spokojnie
przelewa wspomnienia.
Chcę wraz z rzeką wpłynąć
do Wielkiej Delty. Czekam,

aż łuk niespodziewanie
wypuści strzałę. Na razie
znajduję oparcie w lirycznym
zapisie między błyskami
- żeby sędzia nie zaznał radości w sądzeniu -



Odpowiedz
#2
dałbym
rozsiały się we mnie /udział własny w lirycznej kolizji/

No i po łuk jest za duża spacja - musi łuk angielski
-----------------------------------------------------------------------------------------
Przygody Koziołka Matołka i Madame Bovary to niepełna kolejność lektur.
Odpowiedz
#3
Skorzystałam z Twojej propozycji - ciekawsza forma. Dzięki.
- żeby sędzia nie zaznał radości w sądzeniu -



Odpowiedz
#4
"a jednak potrafię być szczęśliwa"?
"aż łuk"?
Odpowiedz
#5
Toya - dzięki za podpowiedzi
- żeby sędzia nie zaznał radości w sądzeniu -



Odpowiedz
#6
A ja mam wątpliwości co do pierwszego wersu, chyba lepiej byłoby same potwory a może dziwadła.
Odpowiedz
#7
Marcinie - przemyślę. Pozdrawiam serdecznie.
- żeby sędzia nie zaznał radości w sądzeniu -



Odpowiedz
#8
Podoba mi się wymowa tego wiersza, takie dojrzałe pogodzenie się z losem, całym dobrodziejstwem i przekleństwem inwentarza. Taka filozoficzna doktryna pn. "Jakoś to będzie", umiarkowany optymizm.
Subtelny, bardzo Twój, a jednak nie hermetyczny. Odnalazłam w nim kawałek siebie.
[Obrazek: oscar.jpg]
Odpowiedz
#9
Dla mnie za płytko , za oczywiście, za mało liryki tej na kartce papieru z ostatniej udanej strofy Pozdrawiam serdecznie
Odpowiedz
#10
Jakoś mi ta pierwsza strofa nie leży, odstaje od całości.
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości